Een systeem dat al jarenlang in overleving staat.
Een zenuwstelsel dat nooit echt rust heeft gekend.
Het zenuwstelsel staat op standje ‘onveilig’. Je voelt je alleen veilig als je helemaal alleen bent.
En juist dát is onveilig.
Dat betekent dat je in een wereld als deze niet werkelijk kunt leven, maar voortdurend achter het leven aanrent en aan het overleven bent.
Het menselijk systeem kan alleen uit de overleving komen door verbinding, veiligheid en liefde.
Iemand die in een stat van overleving leeft, heeft een systeem dat niet meer kan ontspannen in niets doen. Dat constant alert is. Dat gaat vluchten, vermijden en controleren.
Je kent het wel, “doen alsof het er niet is”, of lekker alles wegeten en scrollen op je telefoon of als een “dode vogel” op de bank zitten.
Het brein schakelt over naar het overlevingsbrein met als gevolg:
> Altijd in je hoofd.
> Overdenken.
> Alles zeker willen weten.
> Een sterke behoefte aan controle.
> Niet meer kunnen voelen.
Niet omdat je gevoelloos bent, maar omdat er te veel pijn is geweest.
Te veel pijn, te dicht op elkaar.
Er was geen emotionele veiligheid en geen ruimte voor verwerking.
Gevoelens konden niet worden afgevloeid en verteerd en werden daarom afgesloten. De rouw was te groot. Rouw om wat er niet meer is, wat niet meer gaat komen of wat niet zo is gegaan zoals jij het voor ogen had.
Dit noem je trauma.
De gevoelens zijn er nog steeds.
Sterker nog: je kunt alleen getriggerd raken als er onder al deze overlevingsmechanismen
nog gevoel aanwezig is.
Juist degene van wie je het meest houdt, voelt vaak het verst weg.
Er is een depressie die verlamt: je kunt niets meer, met niemand meer.
En er is functionele depressie, ook wel chronische overleving genoemd.
Iemand in een functionele depressie is niet in staat om vooruit te denken of te plannen.
Het brein is volledig gericht op overleven en loopt snel vol.
Geheugen en concentratie nemen af. Je vergeet dingen.
Niet door onwil of onkunde, maar omdat het systeem overbelast is.
Je functioneert op werk, bij hobby’s en met vrienden.
Je bent aanwezig. Je doet wat er van je verwacht wordt.
Maar het kost alles. Thuis loop je leeg.
Bij je partner en je kind(eren) voel je niets.
Je bent leeg.
Het is donker.
Alles triggert.
Het verdrietige is dat je langzaam verstrikt raakt in het gevoel van schuld en falen.
Als partner. Als ouder. En vaak ook als kind richting je eigen ouders.
Elke dag voelt als: “daar gaan we weer.”
Weer opstaan.
Weer doorgaan.
Weer jezelf bij elkaar rapen.
De momenten op werk of buitenshuis voelen soms even als lucht.
Niet omdat het echt voedt, maar omdat het vermijden van voelen korte verlichting geeft.
Voor even.
Daarna komt het leeglopen.
De donkerte.
De diepe somberheid.
En de eindeloze stroom aan gedachten die je steeds verder naar binnen trekt.
Herken je jezelf hierin?
Weet dan: er is niets mis met jou. Je systeem heeft te lang te veel gedragen.
In mijn traject werken we niet aan ‘fixen’, maar aan veiligheid. Aan het stap voor stap uit de overleving komen. Aan weer leren voelen, op een manier die te dragen is.
We werken met het zenuwstelsel, trauma en verbinding, zodat jouw systeem opnieuw ruimte krijgt voor rust, liefde en leven.
Je hoeft dit niet alleen te doen.
Als je voelt dat dit resoneert, ben je welkom om te onderzoeken of mijn traject bij je past.
When you start to feel, you start to heal.
