Stressgerelateerd verzuim blijft stijgen. Steeds meer werknemers vallen langdurig uit met klachten als uitputting, onrust, overprikkeling, angst en burn-out.
Maar wat zegt deze ontwikkeling eigenlijk over de manier waarop we leven, werken
én voor onszelf zorgen?
Vandaag las ik op NU.nl opnieuw over de stijging van stressgerelateerd verzuim.
👉🏻 Lees hier het artikel.
En één woord bleef bij mij hangen: “Trend.”
Een trend. Alsof we het hebben over een nieuw paar schoenen dat ineens iedereen draagt.
Maar dit gaat over…
- Mensen die ’s morgens hun bed niet meer uitkomen.
- Mensen die ineens paniek ervaren terwijl ze dat nooit eerder hebben gehad.
- Mensen die geen prikkels meer kunnen verdragen.
- Mensen die doodmoe zijn, maar niet meer kunnen ontspannen.
- Mensen die maandenlang proberen terug te komen op een punt waarop ze überhaupt weer kunnen functioneren.
De nieuwste cijfers van ArboNed en HumanCapitalCare liegen er niet om.
Het aantal verzuimdagen door stressgerelateerde klachten is in vijf jaar tijd met 49% gestegen. Alleen al in het afgelopen jaar kwam daar opnieuw 12% bij.
Werknemers die uitvallen door stress zijn gemiddeld 257 dagen afwezig.
Laat dat cijfer even binnenkomen. 257 dagen.
En juist daarom vind ik dat we het gesprek niet alleen moeten voeren over waarom zoveel mensen uitvallen. We moeten het veel eerder voeren.
Waarom wachten we zo lang voordat we iets veranderen?
Uitputting, overspanning en burn-out klachten ontstaan meestal niet van de ene op de andere dag.
Stressgerelateerd verzuim heeft lang niet altijd één oorzaak.
Werkdruk kan een belangrijke rol spelen, maar ook mantelzorg, financiële zorgen, relatieproblemen, gezondheidsproblemen, ouderschap, onvoldoende herstel of simpelweg jarenlang te veel ballen tegelijk in de lucht proberen te houden.
Vaak is het een optelsom. Maar soms ook niet. Vaak is het ook al jarenlang jezelf wegcijferen, geen ruimte innemen, pleasen, doorzetten, niet goed voor jezelf zorgen, een disbalans in geven en nemen, een disbalans in inspanning en ontspanning en ga zo maar door.
Je lichaam geeft in beide gevallen ondertussen meestal al langere tijd signalen.
- Slechter slapen.
- Sneller geïrriteerd zijn.
- Altijd moe wakker worden.
- Niet meer kunnen ontspannen.
- Hoofdpijn.
- Hartkloppingen.
- Een opgejaagd gevoel.
- Concentratieproblemen
- Overprikkeling.
- Angst of paniek.
- Steeds minder kunnen hebben.
En toch gaan we door. Vaak is het er al zolang dat we het normaliseren in ons hoofd:
“Ach, komt wel goed.”
OF
“Ja, maar iedereen heeft het druk.”
“Dit hoort toch bij het leven?”
“Ik moet gewoon even doorzetten.”
“Na deze deadline wordt het rustiger.”
“Als de kinderen groter zijn…”
“Na deze periode…”
En precies dát is voor mij een belangrijk onderdeel van het probleem.
De vraag is niet alleen: wat gebeurt er met mij?
Natuurlijk kun je niet iedere omstandigheid veranderen. Je kunt niet zomaar iedere werkgever veranderen. Je kunt ziekte niet altijd voorkomen. Je kunt niet bepalen wat andere mensen doen. Je kunt niet alle verantwoordelijkheden uit je leven verwijderen.
Maar er is óók een vraag die we onszelf altijd als eerste mogen stellen namelijk:
Wat kan ík anders doen?
? Waar blijf ik JA zeggen terwijl mijn lichaam al maanden nee zegt?
? Waar ga ik over mijn grenzen?
? Waar probeer ik alles alleen op te lossen?
? Waar stel ik hulp uit?
? Waar verwacht ik van mezelf dat ik blijf presteren terwijl mijn batterij al bijna leeg is?
? Waar blijf ik functioneren op wilskracht?
Dat is geen schuldvraag.
Het gaat over invloed. Want uit persoonlijke ervaring en vanuit mijn werk met mensen met stress- en burn-outklachten weet ik hoeveel verschil het kan maken wanneer iemand eerder leert luisteren en anders kiezen.
Niet pas wanneer het lichaam de noodrem aantrekt. Maar daarvoor!
Hulp aannemen voordat je volledig crasht.
Dit is misschien wel één van de belangrijkste dingen die ik mensen wil meegeven:
Je hoeft niet eerst volledig om te vallen voordat je hulp “verdient”.
Sterker nog: hoe eerder je ingrijpt, hoe meer ruimte er vaak nog is om te herstellen zonder dat alles stil hoeft te vallen.
- Je hoeft niet te wachten tot je niet meer kunt werken.
- Je hoeft niet te wachten tot je lijf continu in alarmstand staat en AAN.
- Je hoeft niet eerst volledig uitgeput te raken en met een paniekaanval
in de supermarkt te staan.
Nee, je mag nu al jezelf serieus nemen. En hulp vragen.
We zijn in onze maatschappij ontzettend goed geworden in doorgaan.
Schouders eronder. Nog even volhouden. Niet zeuren.
Maar wanneer je maanden- of jarenlang over signalen heen blijft gaan, wordt de rekening
meestal niet kleiner, maar juist groter.
En als je wel bent uitgevallen? Begin dan bij de basis.
Ook hier zie ik in de praktijk iets wat ik belangrijk vind.
Wanneer iemand volledig is vastgelopen, willen we vaak meteen begrijpen:
- Hoe ben ik hier gekomen?
- Welke patronen heb ik?
- Waarom doe ik wat ik doe?
- Waar komt mijn perfectionisme vandaan?
- Waarom kan ik geen grenzen aangeven?
Dat zijn uiteindelijk ontzettend waardevolle vragen.
Maar allemaal vanuit het “hoofd”, terwijl de ongemakken en de problemen nu komen
vanuit het lijf. We beginnen op de verkeerde plek.
Maar wanneer jouw systeem volledig overbelast is,
is dat wat mij betreft niet altijd stap één.
Als jij nauwelijks slaapt, uitgeput bent, continu opgejaagd bent, paniek ervaart, overprikkeld raakt en het gevoel hebt dat je hoofd nooit meer uitgaat, heeft jouw systeem eerst iets anders nodig.
✔️ Veiligheid.
✔️ Rust.
✔️ Structuur.
✔️ Herstel.
✔️ Voeding.
✔️ Slaap.
✔️ Regulatie.
✔️ Een dagritme.
✔️ Leren doseren.
✔️ Bewegen binnen wat je lichaam aankan.
✔️ Ontspanning die je systeem daadwerkelijk bereikt.
En vooral:
✔️ begrijpen wat er in jouw lichaam gebeurt.
Je kunt geen stevig fundament bouwen op drijfzand
(denk- en gedragspatronen.)
Dat is precies hoe ik binnen #ECHTINBALANS naar herstel kijk.
Eerst leggen we de basis.
We werken aan het terugbrengen van rust in lichaam en hoofd en aan klachten als:
- extreme vermoeidheid en uitputting;
- chronische stress en gejaagdheid;
- slecht slapen;
- overprikkeling;
- angst- en paniekklachten;
- moeite met ontspannen;
- energiedips;
- voortdurend “aan” staan;
- problemen met grenzen en energiemanagement.
Van daaruit ontstaat langzaam weer draagkracht. En dán kunnen we verder kijken.
> Waarom ben je hier gekomen?
> Welke patronen houden je vast?
> Waar ga je steeds opnieuw over je grenzen heen?
> Welke overtuigingen bepalen jouw gedrag?
> Wat vraagt jouw werk van je?
> Wat vraagt jouw privéleven?
En vooral:
Hoe wil je het vanaf nu anders doen?
Want herstellen betekent voor mij niet dat je zo snel mogelijk terug moet naar de persoon die je was voordat je uitviel.
Als precies die manier van leven jou hier heeft gebracht, wil je niet terug naar hetzelfde fundament.
Je wilt een nieuw fundament bouwen.
Alleen rusten is niet hetzelfde als herstellen.
Rust is ontzettend belangrijk bij stress en burn-out.
Maar herstel is méér dan alleen thuiszitten en wachten tot je energie vanzelf terugkomt.
Juist wanneer je wereld steeds kleiner wordt en je dagen voornamelijk bestaan uit piekeren, analyseren, slapen en wachten tot je je beter voelt, kan je het gevoel krijgen volledig stil te staan.
Daarom geloof ik in een actief herstelplan binnen jouw belastbaarheid.
Niet harder werken aan je herstel. Niet jezelf opnieuw onder druk zetten.
Maar iedere dag kleine dingen doen die jouw systeem helpen herstellen en die opnieuw veiligheid, ritme, vertrouwen en belastbaarheid opbouwen.
Herstel mag iets zijn waar je dagelijks liefdevol aan bijdraagt.
257 dagen is geen getal dat we normaal moeten gaan vinden.
Als je thuis komt te zitten vraag jezelf dan niet meer af:
Hoe krijg ik mijzelf zo snel mogelijk terug naar het werk? Of word ik z.s.m. weer de oude?
Maar:
Hoe zorg IK ervoor dat IK mij weer goed ga voelen?
Dit vraagt iets van jou.
Jouw gezondheid is jouw verantwoordelijkheid!
Herken jij jezelf hierin?
- Misschien functioneer je nog, maar kost alles steeds meer energie.
- Misschien slaap je slecht, voel je je opgejaagd of merk je dat je steeds minder kunt hebben.
- Of misschien ben je inmiddels uitgevallen en heb je geen idee waar je moet beginnen met herstellen.
Binnen het #ECHTINBALANS hersteltraject begeleid ik mensen met langdurige stress-, overspannings- en burn-outklachten met het opnieuw opbouwen van hun basis.
Niet alleen praten over wat er misgaat. Maar werken aan jouw lichaam, zenuwstelsel, energie, leefstijl, grenzen, patronen en uiteindelijk het fundament waarop jij je leven opnieuw wilt bouwen.
Niet vanuit wilskracht. Maar vanuit de wijsheid van je lichaam.
Ontdek het #ECHTINBALANS hersteltraject en zet vandaag de eerste stap naar meer rust, energie en een stevig fundament voor duurzaam herstel.
